۷۹- یأس از نوع ِ جیغ!
من موندم که چرا دچار هر نوع یأسی، اعم از فلسفی، الهی!، شخصیتی!، زناشویی!، خودکم بینی! و خلاصه هر چیزی که ته دلم یه کم حس ِ خستگی مفرط و عدم اعتماد به نفس کاذبی که خدا رو شکر من یکی همیشه چند تا گونی اش رو دارم، به وجود بیاره، سر خودم خالی می کنم!
یعنی کافیه من یه فیلم ببینم و دچار نوستالژی بشم، از همون لحظه به این فکر میکنم که:” این منِ درون برای چی ِ من هست حالا؟! ”
بعد کلا” نه که من استعداد عجیبی دارم توی زایش ِ انواع یأس، بعضی وقتا خودم هم می مونم که مثلا” الان دچار کدوم نوعش شدم!
این روزها دچار یأسی از نوع خوددرگیری شدم! یعنی رسما” کم مونده وایسم خودم رو تنبیه بدنی هم بکنم! دیگه چیزی توی وجودم باقی نمونده که بهش گیر ندم! در پی این حالت، تلاش بی وقفه ای می کنم که یه وقت با خودم چشم تو چشم نشم که می ترسم برگردم یه چیزی به خودم بگم که یه عمر شرمنده خودم بشم!:دی