بهمن ۱۱م, ۱۳۸۸ در ۱۱:۴۰
(دستهبندی نشده)
دوران یأس از نوعِ جیغ! با یه اتفاق کاملا” ساده اما عمیق تموم شد! مهم ترین دستاورد این دوران! که ماشاالله حداقل ماهی یکباری درگیرش می شم! این بود که تکلیف خودم رو با یک سری از افکار خودآزاردهنده روشن کنم. بماند که باز دوباره اگه تغی!(تقی؟!) به توغی!(توقی!؟) بخوره باز همون آشه و همون کاسه! کلا” ما خانوم ها یک سری اخلاق خاص داریم که دقیقا توی یه زمان های خاصی ظهور می کنن و بعد هم فروکش می کنن! این وسط هم احتمالا” دیگران بی نصیب نمی مونن!
+ دیدید بعضی از آدم ها فرای زبان و جنسیت و نوع نگرش به موضوعات مختلف، چقدر با
دیگران متفاوتند!؟ چقدر خوب می تونن درک کنن و چقدر خوب می تونن یه حس خوب آنی رو به آدم تزریق کنن!؟
اینطور آدم ها ذاتا” می تونن با افکار و احساسات آدم ها ارتباط برقرار کنن و بدون اینکه توضیحی بدی همه چیز رو می دونن!
اینطور آدم ها همیشه برای منی که وقتی دچار یأس می شم لام تا کام حرف نمی زنم، نعمتی بودن!
۱۶ نظر
دی ۲۷م, ۱۳۸۸ در ۱۲:۵۶
(دستهبندی نشده)
من کلا” از اون دسته از افرادی هستم که بر نوع رفتار خودشون با دیگران ایمان دارن! و ابدا” اجازه هیچ نوع دخالتی رو حتی به عزیزترین افراد زندگیشون نمی دن! البته این بر اون معنی نیست که در کارهاشون با کسی مشورت نمی کنن!
همیشه از این متنفر بودم که کسی برای من حد و حدودی در نوع رابطه ام با دیگران تعیین کنه! تا به امروز هم به هیچ کس چنین اجازه ای ندادم و مِن بعد هم چنین اجازه ای نخواهم داد! روابطم با دیگران از دید خودم تا حدی سنجیده بوده که جای هیچگونه حرف و حدیثی باقی نگذاشته و نخواهد گذاشت. به هر حال هیچ چیز به اندازه دخالت کردن دیگران نمی تونه من رو عصبی کنه! اون هم دخالتی که بدون شناخت و دلیل و یا دونستن اتفاقات باشه!
من عقیده دارم هر رابطه باید بر پایه احترام متقابل باشه. حالا این رابطه می تونه یک رابطه عاشقانه، یک رابطه دوستانه ساده و یا یک رابطه کاری و … باشه! احترام متقابل عنصر جدایی ناپذیر هر رابطه ای هست و اگر روزی این احترام از بین رفت باید دفتر اون رابطه رو بست! کلا” توی تموم کردن اینطور رابطه ها هم استعداد عجیبی دارم! یعنی برام فرق نمی کنه در گذشته چقدر با طرف مقابلم روزهای خوب داشتم؛ طرف عمه ام باشه! نزدیک ترین دوستم باشه! همکارم باشه! کافیه احساس کنم اون احترام و محبتی که من دارم برای رابطه خرج می کنم یا به حساب وظیفه گذاشته میشه و یا بازتابی نداره، خیلی راحت همه چیز تموم! در مرحله اول تمام صمیمت ها از بین می ره و اگر ببینم طرفم همچنان در خواب خرگوشی تشریف داره، به مرور دور می شم و بعد هم در چهارچوب همون احترام، رابطه رو به جایی می رسانم که همه چیز تموم بشه! به عقیده خودم این منطقی ترین کار هست!
من از اون دسته از آدم ها نیستم که سعی می کنند حتی دشمنشون رو هم با محبت کردن جذب کنن! احترام زیادی برای ایندسته از افراد قائلم اما درک کاری که می کنن از چهارچوب فکری من خارج هست!
حالا برای من با این طرز فکر خیلی سخت هست بخوام بشینم وسط یه جمع و کسی بخواد من رو بازخواست کنه که “چرا با فلانی چنین رفتاری داری؟!” و یا “چرا با فلانی تماس تلفنی نداری!؟”
هضم اینگونه صحبت ها و برخوردها برای منی که توی خانواده ای بزرگ شدم که آنقدر برای افکارم و نوع رفتارم ارزش قائل بودن که هیچگاه در مورد کارهام توضیحی نخواستن، خیلی سخت هست!
+ دیشب همینطور داشتم توی فلدرهای دوران مجردی آقای هیس می گشتم، به فلدری برخوردم از کارهای موسیقی آقامون! یادمه این دو تا کار رو خیلی سالها قبل برام فرستاده بود و من با شنیدنشون حس خوبی پیدا می کردم! البته اون موقع هنوز خبری از یه رابطه عاطفی نبود!:دی
بدون امکانات تخصصی!! ضبط شده ها!! خانومی هم که باهاش می خونه انگار فقط همکار بوده!!:دی
آشفته و عاشق
۱۶ نظر
دی ۲۰م, ۱۳۸۸ در ۱۲:۴۰
(دستهبندی نشده)
در راستای رفتن به مجلس لهو و لعب و در عالم مستی ِ دیگران، یهو قرعه کشی کردن برای اینکه ملت خودشون رو خونه یکی بندازن، و با توجه به شانس گل وبلبل ِ من! قرعه به اسم خونه ما افتاده بود، بنده و آقای هیس دیروز برای صبحانه مهمان داشتیم!
پریروز از کله سحر من هی آیت الکرسی خوندم و فوت کردم به این گوشی تلفن که زنگ که می زنم به همکلاسی ها، از اومدن منصرف شده باشن! اما دریغ!! حوالی ساعت نه شب هم برای اینکه بهم ثابت بشه کلا خیلی خوش شانس هستم!! یکی از بچه هایی که شماره من رو نداشت و من هم شماره اش رو نداشتم، با روشی کاملا” ضربتی شماره من رو پیدا کرده بود و تماس گرفت که یادآور بشه :” حتما” میام!!”
در نظر بگیرید کله سحر از خواب بیدار بشی، تن درد هم داشته باشی، کلی هم کار داشته باشی، بعد حلیمی هم که درست کردی، هی بازی در بیاره و بخواد ته بگیره! بعد توی اون هیر و ویر، بوی گند تخم مرغ های آبپز پوست کنده هم با هیچ بوگیری از خونه خارج نشه! یعنی وعظی بودها!
اولین گروه که رسیدن، من انقدر آروم بودم که انگار شش ساعت کامل خوابم رو کرده بودم و صبح هم در حالی از خواب بیدار شده بودم که همه چیز آماده پذیرایی بوده!
گروه دوم که هی توی ایستگاههای مختلف اتوبوس به هم ملحق شده بودن در حالی پیداشون شد که آدرس ما رو گم کرده بودن! یعنی من موندم آدرس به این سرراستی دیگه گم کردن هم داره؟!
پالتو پوشیدم رفتم وایسادم دم در و هی براشون دست تکون دادم و سوت زدم و لنگ و لگد پرت کردم که بالاخره من رو دیدن!
حالا من هی بگم دچار آلزایمر موضعی شدم! هی شما بیاید دلداری بدید که، طبیعیه! درست میشه!
سوار آسانسور شدیم، طبقه دوم رو زدم. آسانسور که نگه داشت اصلا” نگاه نکردم ببینم کجا هستیم! دست ملت رو گرفتم از آسانسور کشیدمشون بیرون و بردمشون ته راهرو! حالا زنگ هم زدم، بعد یهو نگام افتاد به اسم پشت در، می بینم:” وا!! اسم ما کوش پس؟! تا دیشب که سر جاش بود!! یهو نگام افتاد به پادری، دیدم :” وا! پادری رو باز عوض کردن؟؟!”
یهو یادم افتاد که این صحنه ها تا حالا چند باری تکرار شده! طبق معمول اشتباه رفته بود!! حالا صاحب آپارتمان با چشمهای خواب آلود در رو باز کرده!! اصلا” شبیه هیس نبود!!:دی
یعنی من همون وسط از خنده ریسه می رفتم ها!!
دیدن ِ یه آپارتمان با دکوراسیون سنتی! براشون واقعا” جالب بود! یعنی مدیونید اگر آمار گردشگری ایران بالا رفت، فکر کنید دلیلش چیزی جز تلاش من و هیس برای معرفی فرهنگ ایرانی هست!!
خواستن فیلم عروسی ایران رو ببینن! گذاشتیم! یعنی یکی باید میومد این فک های اینها رو از رو زمین جمع می کرد! من نمی دونم اینها در مورد ایران چی فکر می کردن، اما احتمالا” چیزی در حد چند درجه زیر افغانستان توی ذهنشون بوده! هیس هم که کلا” پر حوصله، در مورد سفره عقد و عروسی ایرانی ها و چگونگی عقد و رقص های ایرانی و حتی تعداد امضاهای زمان ِ عقد هم توضیح داد!
حالا در نظر بگیرید، وسط فیلم ِ عروسی دیدن، من پاشدم رفتم تخمه آوردم!! یعنی وقتی تخمه رو آوردم یادم افتاد اینا چه می دونن تخمه چیه! حالا اون وسط دارم آموزش می دم چطوری تخمه رو با دندون هاشون بشکنن!! همه هم که با استعداد! یعنی من فکر نمی کنم، غیر از یکی از همکلاسی های عراقی که می دونست تخمه چیه، بقیه تونسته باشن حتی یه دونه مغزِ تخمه هم بخورن!!
بعد هم که رفتن سروقت ِ سازهای ِ آقای هیس و بعد هم با هیجان به صدای سازها گوش دادن! هیجانشون زمان گوش دادن به دف و تنبک واقعا” جالب بود!
مهمانی عجیبی بود و من حس عجیبی داشتم! حسی که این روزها با توجه به سرکوب های داخلی، واقعا” بهش احتیاج داشتم!
۱۲ نظر
دی ۱۸م, ۱۳۸۸ در ۱۴:۵۲
(دستهبندی نشده)
کسانی در ازدواج های خارج از چارچوب ضرب المثل ” کبوتر با کبوتر، باز با باز” می تونن به خوشبختی و آرامش ِ خیال امید داشته باشن که درصد انعطاف پذیری ِ بالا و انرژی فوق العاده زیاد داشته باشن. در نظر بگیرید این تنها برای ازدواج ها هم ملیتی هست!
ازدواج های فراملیتی، مبحثی کاملا” مجزا هست! می تونیم در حالت کلی این گونه ازدواج ها رو به دو دسته تقسیم کنیم!
در نظر بگیرید، به طور مثال دسته اول: فردی ایرانی که در ایران رشد پیدا کرده و دوران بلوغ و حتی ابتدای جوانی رو در ایران گذرونده، توی شرایطی قرار می گیره که با فردی که دارای ملیتی دیگر هست ازدواج کنه. حالا یا همون اوایل جوانی مهاجرت کرده و بعد شرایط ازدواج براش فراهم شده و یا اینکه کلا” در ایران زندگی می کنه و حالا برای ازدواج با فرد مذکور باید مهاجرت کنه به کشور اون فرد!
دسته دوم افرادی هستند که قبل از دوران بلوغ و حتی در کودکی ایران رو ترک کردن و شرایط ازدواج در حالی براشون پیش میاد که مهاجری هستند که سالهای سال هست با فرهنگ کشورِ مهاجرپذیر تا حد زیادی کنار اومدن و چه بسا فرهنگ کشور خودشون رو هم فراموش کردن!
به نظر من ازدواج های فراملیتی برای افراد دسته دوم راحت و چه بسا دلچسب تر از ازدواج با یک هموطن خودشون هست! چرا که هر دو طرف درک متقابلی از شرایط موجود اجتماعی و فرهنگی کشوری که درش ساکن هستند، دارند! البته هستند افراد زیادی از این دسته که ترجیح می دن با هموطن خودشون ازدواج کنن و البته این کاملا” به نوع تربیت و شرایط خانوادگی برمی گرده!
به عقیده من، سخت ترین نوع ازدواج، ازدواج دسته اول هست! با اون طرف کار ندارم اما طرف ایرانی! هم باید با شرایط جدید زندگی در یه کشور جدید آشنا بشه و هم با فرهنگ و دیدگاههای جدید ِ کسی که می خواد در کنارش زندگی کنه! این می تونه خیلی هیجان انگیز باشه اما کافیه اون طرف ایرانی فقط یه کم شبیه من باشه! یعنی کلا” انعطاف منعطاف که هیچی! صبر و تحمل هم که هیچی! یعنی از همون روز اول تکلیف خودش رو با طرفش روشن می کنه که:” این آستین های بالا زده رو می بینی؟ به هوای زندگی با تو بالا رفته! کشور من یه فرهنگ ۲۵۰۰ ساله داره که شکر خدا هیچ کشوری نداره!! داشته باشه هم از ما کش رفته!! سندش موجوده!! من که تو نمی شم!! تو باید من بشی!”
یعنی هیجان تولید میشه اما نه هیجانی دلچسب که آدم رو به ادامه اون زندگی امیدوارم کنه!
ازدواج های فراملیتی اگر چه انرژی و انعطاف پذیری بالایی رو برای رسیدن به آرامش و زندگی مطلوب می طلبند اما در کنارش شرایط مطلوب برای آشنایی با ملیت، فرهنگ و زبان ِ جدید هم هست! و البته من گمان می کنم بیشترین منفعت رو بچه هایی می برن که در این شرایط به دنیا بیان!
البته این در صورتی ممکن هست که زوج زندگی رو به آرامشی نسبی رسونده باشن!
۱۰ نظر
دی ۱۷م, ۱۳۸۸ در ۱۲:۰۱
(دستهبندی نشده)
از قدیم و ندیم این ضرب المثل رایج بوده که:” کبوتر با کبوتر، باز با باز!”
از دید پدربزرگ ها و مادربزرگ های ما، ازدواج هایی می تونستند سرانجام داشته باشند که یه جورایی در چارچوب این ضرب المثل شکل گرفته باشن! این چارچوب رو اگر بخوایم باز کنیم، می تونیم از نظر، سطح موقعیت اجتماعی، سطح فرهنگ، سطح تحصیلات، موقعیت مالی و حالا کمی باز تر، زادگاهها یا همون رسم و رسومات قومی قبیله ای، بهش نگاه کنیم! البته من عقیده دارم با رواج شهر نشینی دو مورد آخر یه جورایی کمرنگ شده و گاهی حتی بهش توجه هم نمی شه! که شاید گاهی توجه کردن به این موضوع از توجه نکردن بهش سودمندتر باشه!
اگر بخوایم این موضوع رو از کمی بالاتر بهش نگاه کنیم، می تونیم به ازدواج های فرا ملیتی هم اشاره ای کنیم! یادمه اولین بار وقتی به طور جدی به این موضوع فکر کردم که سال اول دانشگاه بودم! دوست پدر محترم از کانادا برای تعطیلات تشریف آورده بودن و با آب و تاب در مورد دامادِ آمریکاییشون صحبت می کردن. یادمه اون موقع جذاب ترین قسمت این قضیه برام، یادگیری هر چه بهتر زبان انگلیسی توسط دختر دوست پدر بود! هر چند که اون خانوم پزشک بودن و زیاد فرقی به حالشون نمی کرد! به هر حال تا وقتی از نزدیک برای آدم پیش نیاد نمیشه روی سود و زیانش حساب کرد!
به نظر شما، اینگونه ازدواج ها چه مشکلاتی، پیش رو دارن و البته چه مزیتی نسبت به ازدواج های نرمال دو هموطن!!؟
۱۱ نظر
دی ۱۶م, ۱۳۸۸ در ۱۳:۰۹
(دستهبندی نشده)
این چند روز درست شدم مثل آدمهایی که تازه با تکنولوژی روز آشنایی پیدا کردن! تازه می فهمم یک سالی که سعی نکردم خودم رو با فن آوری های مربوط به وبلاگ نویسی به روز کنم، چه ظلمی در حق خودم کردم!! یعنی یه چیزی می گم یه چیزی می شنویدها!
منی که یه روز کدها رو چشم بسته می نوشتم حالا با چشمای گرد شده به کدها نگاه می کنم. حالا اونش به کنار! این چیزهای جدید رو بگو!! فید یا همون خوراک! یعنی رسما” امروز داشتم به این فکر می کردم که یه کلام به هیس بگم “نمی تونم ” و خیال خودمو اون رو راحت کنم! بعد دیدم خیلی زشته برای منی که شوهرم رو از راه همین طراحی، مراحی پیدا کردم!! – نگفته بودم بهتون؟؟!- حالا برم راست تو چشماش نگاه کنم و بگم:” نمی تونم!” چی فکر می کنه پیش خودش؟!
حتما” اول از همه این به ذهنش می رسه که، اون زمان های دور، احتمالا” برای اینکه تورش بزنم، طراحی های این و اون رو به اسم خودم بهش معرفی می کردم و … !! بالاخره اینکه، عزمم رو جزم کردم که از پس همش خودم بر بیام! فقط موندم چطوری! میشه یه لیست از این تکنولوژی های روز، یکی در اختیار من بذاره که بدونم تا چه حد باید آگاهیم رو بالا ببرم!!؟
در مورد لینکدونی ِ گوگل ریدری! ممنون از ارجاع دادن هاتون به وبلاگهایی که ساختنِ این مهم!! رو شرح دادن اما من چند روز پیش آماده اش کردم! کدش دستمه! اگر کدِ قالب های اینجا با اچ تی ام ال نوشته شده بود مشکلی نداشتم! مشکل در حال حاضر پی اچ پی بودن اینجاست که دست و پای من رو بسته! کسی غیر از آقای هیس پی اچ پی می دونه!؟
+ در نظر بگیرید توی یکی از این برنامه های مسابقه های تلویزیونی شرکت می کنید، بعد فرداش باهاتون تماس می گیرن که ” شما به قید قرعه، برنده یک سفر دونفره به دبی شدید! تا دوهفته دیگه از طرف ما نامه ای به شما می رسه!”
بعد شما با همسرتون هی می شیند به این فکر کنید که، “چه خوش شانس بودید و خبر نداشتید ها!! از این به بعد باید کار و زندگی رو ول کرد و چسبید به این برنامه تلویزیونی!! حالا کی برنامه مون رو برای سفر خالی کنیم؟” بعد نامه که میاد ببینید فقط اقامت در یه هتل پنج ستاره رو بردید و نه به همراه بلیط هواپیما! به این نتیجه می رسید که موقع تقسیم کردنه شانس های یک شبه!! احتمالا” شما دو نفر داشتید با هم سرِ اینکه کی اول بره دستشویی!! چونه می زدید!!
۱۲ نظر
دی ۱۵م, ۱۳۸۸ در ۱۱:۳۷
(دستهبندی نشده)
یعنی وقتی وایمیستم از عقب به خودم نگاه می کنم، دقیقا یادِ داستانِ با خانمان می افتم! یه سری نوشته انداختم رو دوشم و هر چند وقت یه بار یه جایی اسباب کشی می کنم! امیدوارم این یکی دیگه خونه آخر باشه و همین جا موندگار بشم! البته این موضوع دقیقا” ارتباط مستقیم داره با جدیت آقای هیس در روبراه کردنه اینجا!! این رو گفتم که اگر فردای روز من باز دوباره برگشتم بلاگر بدونید ماجرا از کجا آب می خوره!!
مسئولیتی که در حال حاضر در روبراه کردنه اینجا به عهده گرفتم ، اضافه کردنه لینکدونی گوگل ریدری هست که با توجه به اینکه من کلا” هیچ گونه شناختی از پی اچ پی ندارم، این کد ِ لینکدونیه!! همینطوری مونده رو دستم و هر جا هم که به زور می خوام جاش بدم نمیشه که نمیشه! هیس هم منتظر که من یه کلام بگم “نمی تونم!!”، من هم که روم خیلی بیشتر از این حرفاست!
حالا اگر کسی یه اشاره ای چیزی بکنه طوری که به روم نیاره من چطور در عمق ماجرا گیر کردم، مشتاقانه می پذیرم!!
۲۱ نظر
دی ۱۱م, ۱۳۸۸ در ۱۷:۴۵
(دستهبندی نشده)
شاید اگر همسر هیس نبودم و خیالم از بابت وزنش راحت نبود، عمرا” دوباره شیرینی پزی رو شروع می کردم. شیرینی پزی و کلا” درست کردن هر خوراکی که شیرین باشه همیشه باعث آرامش اعصاب من بوده! از طرفی نه که کلا” اعصاب من همیشهء خدا به هم ریخته است، همین باعث شده که همیشه سورپرایزی از نوع ِخوراکی برای هیس داشته باشم!
دیروز شب سیلوِستا یا همون شب سال نو با تولد مادر شوهر محترمه یکی شده بود و به همین مناسبت بنده سعی کردم همانند یک عدد عروس ِ سوگلی!! عمل کنم و این درست شد!
حالا در نظر بگیرید کار تموم شد و یه عکس هم ازش گرفتم که بفرستم خدمت مامان ِ محترمه که بدونن هنوز از انگشتان دخترشون همین طور هنر می باره و کسی جلوی بالا رفتنش از پله های ترقی رو نگرفته!
خلاصه که در همین احوال که من درگیر برون ریز استعدادهام بودم، آقای هیس خبر دادن که ” نیازی نیست عروس خوب بودن ات رو در قالب کیک درست کردن، تفهیم خانواده کنی چون کیک خریدن! ”
یعنی اگه راه داشت همون موقع کیک رو می بردم می دادم همسایه بغلی که صدای جیغ جیغ ِ بچه هاش اعصاب و روان برای من نذاشته بود! اما مگه دلم اومد!!
کاری ندارم به اینکه موقع مهمونی خیلی اتفاقی وروجک ِ خواهر شوهر محترمه عکس کیک رو دید و بعد هم ساعت یک صبح ما راهی خونه شدیم که کیک رو به تولد برسونیم!
آتشبازی اینجا هم خوب بود. فقط مشکل مه بود که کاسه کوزه ها رو تا حدی به هم ریخت اما مردم آتشی می سوزوندن. من هم در راستای هر چه زودتر تموم شدن ِ انبار مهمات ِ وروجک ِ خواهر شوهر محترمه، آتشی سوزوندم و ترقه مرقه ای بود که آتش می زدم!
+ مدام به خودم می گویم:” می گذرد! زود”
کاش همین باشد!
۱۵ نظر
